Jadąc na zachód od Cabarete przejeżdża się wzdłuż rzeki Izabela. Niekończące się łąki w dziesiątkach odcienie zieleni dopełniają obrazu w tle. Taka Dominikana zapada w pamięć: zielona, z ciągnącymi się wśród masywu Cordiliera Septentrional soczystymi łąkami porośniętymi od czasu do czasu palmami. Na łąkach często pasą się krowy i konie. Dookoła tylko góry, łąki, palmy, trawa. A wszystko w tylu odcieniach zieleni, że trudno to sobie wyobrazić, że tyle w ogóle istnieje. Na taki widok można patrzeć godzinami. Nie dziwie się, ze Dominikańczycy są tacy spokojni i opanowani, niczym się nie przejmują, w niczym nie dostrzegają problemów – jeśli prawdą jest, że kolor zielony uspakaja, mamy tu absolutne potwierdzenie tej teorii.

Pomiędzy tymi swoistymi preriami, które często ciągną się kilometrami, co jakiś czas wyłaniają się małe lub większe miasteczka i wioski. Większość drogi prowadzi przez wspomniane góry Cordiliera Septentional. Niektóre jej fragmenty są naprawdę trudne dla niewprawionego kierowcy. Momentami ubogi asfalt przechodzi w wyboistą drogę szutrową lub piaszczystą, by po kilku kilometrach znów wić się kamienno-asfaltową nawierzchnią pełną niezliczonych dziur i nierówności.